ابراهيم منصفي درآذر سال 1324 در بندرعباس به دنيا آمد.او به قول خود زاده ي عشق زني بود به مردي كه آوازش او را سحر كرده بود. ابراهيم با جدايي زودهنگام پدر از مادر،سالهاي كودكي و نوجواني خود را با پدر و مادربزرگ پدري اش در "بت گورن" يا معبد هندوها گذراند.هرچند او هميشه دردانه ي مادري بود كه او را از چشم خود بيشتر دوست مي داشت. وي در سنين كودكي توانست استعداد سرشار و نبوغ ذاتي خود را بروز دهد. در سنين نوجواني سرسپرده ي عشق،به شعر و ترانه روي آورد.هرچند استعدادهاي ديگر او همچون بازيگري،شوخي و بداهه پردازي و طنز در نمايشهاي دبيرستاني و مراسم مختلف،بسيار مورد توجه قرار گرفته بود،اما بزرگترين هنر و عشق او موسيقي بود.
رامي با وجود شعرهاي درخشان و عاشقانه و غزل هاي استوار و مهارت در نوشتن قصه و فيلمنامه و استعداد بازيگري،با تمام وجود به موسيقي و آواز تعلق داشت. بزرگترين نشان آشكار اين عشق،آفرينش بيش از صد ترانه ي دلپذير و ماندگار است كه تعداد متنابهي از آنها را حدود هشتاد ترانه با صداي خود و با همراهي گيتار ضبط نموده و به يادگار نهاده است. او با انتخاب نام شاعرانه ي رامي شعرهاي آزاد و موزون بسياري آفريده است.
منصفي با شعر و موسيقي ملتهاي مختلف آشنايي داشت و ساعات بسياري از وقت خود را به مطالعه و گوش سپردن به موسيقي نواحي مختلف جهان،صرف مي كرد و به موسيقي و رقص فلامينگوي اسپانيا و نيز موسيقي هند علاقه ي فراواني داشت. برخي از اين آثار آنچنان تاثير عميقي بر او مي گذاشتند كه بر اساس آن ملودي ها،ترانه هاي محلي زيبايي مي ساخت و با آواز مي خواند مانند «گل داوودي سفيد» كه از آهنگ معروف «لابويم» و ترانه ي «خاطره» كه از آهنگ «رقص هاي مجار» ساخته ي «برامس» يا ترانه ي «مم ما» كه از آواز «لاماما» اثر «شارل آزناور» آوازه خوان معروف فرانسوي به شكلي بسيار زيبا و هنرمندانه اقتباس و اجرا نموده است.
رامي در ترانه هاي خود چند گون از گويش هاي معمولي جنوب،از جمله بندري،بستكي و مينابي را به كار گرفته است. اين تنوع گويش در سرايش، علاوه بر توانايي و خلاقيت، از هوشمندي و غريزه ي هنرمندانه اي خبر مي دهد كه او را قادر ساخته مخاطبين بسياري را جذب هنر خويش سازد. يكي از ويژگي هاي ترانه هاي رامي علاوه بر زيبايي كلام و تازگي لحن و آهنگ،مضمون اجتماعي و مردمي آن است.«انسان» محور اصلي ترانه هاي او است، كه خود گوياي ديگري از عشق است.عشق را بايد جانمايه ي اصلي سروده هاي رامي شمرد. او در يكي از شعرهاي آزاد خود مي گويد:
عاشق ناماهل آبادي عشقم/پدرم عاشق بود/مادرم پاكترين معشوقه/و مرا يدند
در پي اين عشق پر شور است كه مضامين انساني ديگر در ترانه هاي او شكل مي گيرند.
ترحم و حس همدردي،نه به معناي ناخوشايند آن،بلكه به معناي نزديك به عشق و عطوفت نسبت به درمانده ترين كسان:
يه عِده زير بارُن از/ بي پوشني چَكو چَكو / يه عده گرمِ خُو خاش / زير ملافه و پتو / يه عده تو همي زمون / از گشنه اي هلاك اَبن / يه عده از زور خاشي / عاشق سينه چاك اَبن
مهرباني و دلسوزي نسبت به تهيدستان، ستايش از عشق و آزادگي،وارستگي و قناعت، و در همه حال به ياد آوردن خاطرات شيرين دلدادگي و جواني از دست رفته،احساس حسرت و اندوه نسبت به گذشته،غم غربت و درد تنهايي مضامين اكثر ترانه هاي اوست. از همه زيباتر و شنيدني تر ستايش عشق و توصيف زيبايي هاي بي همتاي معشوق است و به شيواترين و شاعرانه ترين شكل ممكن ستارِِه و مهتاب سينَه ريزِتَن / فرشته و حوري مثل كنيزتَن
يا در ترانه اي بستكي:
اِ جمالي كه مُم دِدُ،دلِ صد بنده خارُشِن / چَشِ صد عاشقِ غَمين،مُگه در انتظارُشِن / كِ ششااُش بِبند و مثِ ديوُنَه اُش نَبي / وَ يكي نازنين خُنُه مُچي در اَختيارُشن
و بيان عشق و دلدادگي در حدي توصيف ناپذير. جز عشق و حديث نفس،مضامين متنوع ديگري نيز در ترانه هاي او راه يافته است.بيان مسائل فلسفي، چون و چرايي مرگ و زندگي و ناپايداري جهان. مي توان گفت او يكي از اولين شاعران معاصر اين خطه است كه فلسفه و تفكرات عميق انساني را با بياني بسيار ساده در ترانه هاي محلي به كار برده است:
دنيا نه جاي موندِنن / شادُن اتاي ناشاد اَري / مثل يه مردِ چي چكا / بعد از دو رو از ياد اَري
گاه انديشه هاي بودايي و عارفانه در ترانه هاي او روي مي نمايد:
خواهش كمتِ دلِ بي غمتِ / بي خيالِ مال خيلي آدمتِ
گويش محلي در ترانه هاي رامي كاربردي بسيار شاعرانه و هنرمندانه دارد و سرشار از تصاوير و ريبايي هاي لفظي است. در اين ترانه ها نام بازي هاي قديمي و محلي و اشيا و لوازم و زيور آلات و پوشش و معماري و اصطلاحات و تركيبات ويژه ي محلي به نحوي هنرمندانه به كار رفته و با اين ترانه ها اصالت و استحكام و هويتي كاملا جنوبي بخشيده است. او با استفاده ي هوشمندانه از اين واژه ها و اصطلاحات به گويش هاي جنوبي منزلت و ارزشي شاعرانه داده، ظرفيت و توان ارتباطي آن را افزايش داده و به آن پويائي و غناي قابل تحسيني بخشيده است.
همچنان كه قبلا اشاره كرديم،توجه به وضعيت انسان و بيان مشكلات آنان از مضامين درخشان ترانه هاي «رامي» است، بي آنكه اين همدلي به شكل شعار ارائه شود. به عنوان نمونه يكي از اين ترانه هاي قديمي به نام «سرگ هلهلوك» كه رامي آن را بر اساس ملودي ترانه ي «زنده باد شيلي» خوانده، به دليل تصاوير بصري درخشان به فيلم هنري و مستندي مي ماند از زندگي واقعي يك خانواده ي تنگدست بندري.
قبل از رامي ترانه هاي بندري غالبآ گرد موضوعاتي سطحي، از قبيل عاشقانه هاي هوسبازانه و هجو و تمسخر ديگران با لحني فاقد نزاكت و عاميانه و تعريف بي جا از خود ترانه سرا يا حامي او مي گرديد.رامي به ترانه هاي بومي حرمت و حيثيت انساني بخشيد و آن را يكسره از دايره ي مقولات سطحي و مبتذل خارج نمود. توجه به مسائل جدي انسان و مشكلات اجتماعي مردمان تهيدست و ستايش از عشق و نيكي در كلامي استوار و زباني زيبا و شاعرانه، به ترانه هاي محلي او ارزش و جايگاهي شايسته بخشيده است.
ياد گذشته و دوران زيباي كودكي و نوجواني و حسرت آن روزگار بهشتي، يكي ديگر از مضامين ترانه هاي اوست:
يادِت بيار زير بارُن / سوار اسبُن چوبي / وا تاخت مارَه سفر ماكِ / وا شهرُن عشق و خوبي
سرسپردن به تقدير و قبول آنچه كه پيش مي آيد نيز يكي ديگر از موضوعات ترانه هاي اوست:
وا سرنوشتِت لج مَكُ / هرچه شوا بَشِ ابوت / بشتِ گنوغي در ميار / گازي مكُ وا آبروت
رامي همچون «آلبركامو» كه زيستن و قرار داشتن در موقعيت بشري را فاجعه اي هولناك مي شمارد، آزرده از بي توجهي و بي اعتنايي آدم ها به خود، آرزو دارد بلبل شود و با پرندگان دوباره بر لب خانه ي معشوق بنشيند و از عشق و دلدادگي بسرايد، چرا كه آدم ها قدر او را نمي دانند و به آواز خوب و بي رياي او گوش نمي سپارند ولي به وجود اينكه به خاطر تنهايي و فقر و مصائب زندگي و شكست در عشق ،گاه به نوميدي و مرگ گرايش پيدا مي كند،ار آنجا كه عشق جانمايه ي اصلي ترانه هاي اوست، در بخش مهمي از ترانه هاي خود از اميدواري و عشق به زندگي مي گويد.

ابـراهـيم منصفي علاوه بر فعاليت در عرصه شعر و ترانه و خوانندگي در سه فـيـلـم كـوتـاه بـه نـام‌هاي بركه خشك، هجرت، كالنگ هايم را دوست دارم و نهنگ به كـارگـردانـي حـسـن بـنـي هـاشـمـي بـازي كـرده اسـت. وي درتيرماه 1376 در بندرعباس درگـذشت و از او مجموعه اي از ترانه هاي خاطره انگير براي ساكنان هرمزگان برجاي ماند

از ابراهيم منصفي بيش از ۸۰ ترانه باقي مانده است كه حدودا از سال ۱۳۴۰